Uzun zamandır sadece abiye konusunu araştırdığımı gördüm, sanki tek derdim bir gece nasıl göründüğümdü ama asıl olan o elbisenin içine girebilmekti. Bunu anladığım günden sonra beni bir telaş aldıki sorma. Uzun zamandır rejimlerle ilgili sıkıntılarım vardı, evet kabul ediyorum ama gerçek sorun bu değildi tabi.
Evlendikten 1 yıl sonra ışık hızıyla aldığım kiloları neredeyse bir ömür geri vermek için debelendiğim düşünülürse içerisinde bulunduğum durumun vehameti daha net görülür. İnsanın tüm dengesini bozan bir olay bu ; hem kendine güven hem sağlık hem de kıyafet-bütçe konusunda daraldığım günlerdi. Çevremdeki 'bir takım' insanların benim kilo alma hızımla aynı hızda kilo vermesi ve ' Amann canım bi şey yok kiiiiii. Yediklerime dikkat ediyorum sadece!' diyerek beni başından savmasıda cabası. Yahu sen bu hızda kilo veriyorsun üstelik ekstra çaba harcamıyorsun ama ben aynı hızda kilo alıyorum, üstelik yemiyorum nasıl bir adalet bu.

Resmen 'Seda Sayan' olmuştum. Açımm kardeşim aççççç!!! Su içsem yarıyor diyenlerle dalga geçmeyin, evet bazen bir bardak su bile yarıyor. Günler birbirini kovalıyordu, ben şişip şişip duruyordum, her yediğim lpg olarak midemde geri dönüyor ve gıdım kontrol edilemez boyutlara ulaşıyordu. Rejim yaptığı halde 420günde 15 kilo alan insan var mı diye sormayın, ben varım. Testler, tahliller, kontroller... Izdırap günleri içerisinde ben bir garip yaralı ceylan havasında yaşamımı sürdürüyordum. Derken hayatımda ne değiştiyse artık( ne değiştiğini anlatacağım) bir gün kilo vermeye başladım. Nasıl oldu sorusunu duyar gibiyim. Her kilo sorunu yaşayan, zayıflayan diğer bir kişinin yöntemini delice merak eder, ediyordum da. Günlük tutmaya başladım ama günlüğü kandırmıyordum, 5 kek yediysem de onu yazıyordum. Bu sayede yaptığım eşşeklikleri ve meleklikleri görmeye başladım. Kendimi kontrol etmeyi öğrendim. Arkadaşlarla yemek yerken yağsız siparişler vermekten utanmamayı öğrendim.